Trochę historii ...

W czasie odbytej we wrześniu 1892 roku wycieczki do Garbowa upoważ­niono Ludomira Kiesewettera do rozpoczęcia starań u władz o zalegalizowanie klubu cyklistów i uzyskanie zezwolenia na otwarcie cyklodromu.

Około 30 cyklistów nie mogąc się doczekać własnego klubu wstąpiło do WTC.

Kalendarz imprez 2014

Historia

W czasie odbytej we wrześniu 1892 roku wycieczki do Garbowa upoważ­niono Ludomira Kiesewettera do rozpoczęcia starań u władz o zalegalizowanie klubu cyklistów i uzyskanie zezwolenia na otwarcie cyklodromu.
 

 
Pionierem sportu cyklowego był A. Hildebrand, natomiast organizatorem Towarzystwa - Ludomir Kiesewetter i Adam Pleszczyński. L. Kiesewetter w oparciu o obowiązujące zarządzenia i statuty już działających towarzystw (Kalisz i Łódź), opracował projekt ustawy (statutu) dla Lubelskiego Towarzy­stwa Cyklistów. Na dokumencie tym złożyło swe podpisy 39 osób wywodzących się z różnych warstw społecznych. W oczekiwaniu na legaliza­cję klubu urządzono cyklodrom przy ulicy Powiatowej - na palcu nr 328, w miejscu obecnego Collegium Anatomicum, przy zbiegu ulic Spokojnej i I Armii Wojska Polskiego. Koszty związane z urządzeniem cyklodromu wynio­sły ponad 600 rubli i pokryte zostały z dobrowolnych składek 50-ciu cykli­stów. Cały obiekt składał się z cyklodromu a więc terenu jazdy, ogródka z bufetem w którym w niektóre dni tygodnia przygrywała orkiestra. Korzystający ponosili za te „usługi" odpłatność. W tym czasie w Lublinie było około 100 cyklistów wśród których znajdowały się również kobiety. 4 maja cyklo­drom wzbogacił się o pierwszy damski rower. Około 30 cyklistów nie mogąc się doczekać własnego klubu wstąpiło do WTC, gdzie uczestniczyli lub organizowali szereg wycieczek. Między innymi 30 kwietnia 16 osób uczestniczyło w wycieczce do Krępca, 2-4 czerwca do Radomia, 11 czerwca około 50 cyklistów wzięło udział w następnej wycieczce do Krępca a pod koniec czerwca czterech cyklistów wyruszyło do Warszawy by po kilku dniach wrócić w towarzystwie kolegów z WTC.
 
21 lipca 1892 roku na trasie: Lublin - Krępiec odbył się pierwszy wyścig kolarski na szosie. Jak podała „Gazeta Lubelska" wyjazd z Lublina nastąpił o godzinie 615 po południu. Odległość 11 wiorstową pierwszy przejechał Scholtz w 31 minut, drugi Szymański - 32 minuty, następny Cichorski - 33 minuty i Frycz - 35 minuty. Zwycięzca p. Szholtz otrzymał nagrodę w postaci pamiątkowe­go żetonu. Mimo, że czasy w porównaniu z osiąganymi przez warszawskich cyklistów, były słabe - wcale to nie załamywało lubelskich cyklistów. Za dwa dni zorganizowali kolejny wyścig, aby znów zmierzyć się w sportowej walce.
 
Największe zasługi w powstaniu a następnie początkowym okresie działal­ności Lubelskiego Towarzystwa Cyklistów położyli: Apolinary Zarębski, Igna­cy Waśniewski, Stanisław Dobrucki, Tomasz Rojewski, Ignacy Staliński. Pier­wszym Prezesem LTC został Roman Zaremba, który do czasu zatwierdzenia statutu kierował grupą lubelskich działaczy jako konsul WTC.
 
Pod koniec lipca 1893 roku L. Kiesewetter ogłosił w miejscowej prasie o zebraniu pisząc: „o godzinie 8-mej wieczorem w czwartek 27 lipca rb. w Hotelu Polskim pod numerem 5, uprzejmie proszę p.p. cyklistów tych, którzy na prośbie do J. W. Gubernatora Lubelskiego o wyjednanie dla Towarzystwa Lubelskiego Cyklistów w m-cu grudniu r.z. podpisali się, a to celem odbycia balotowania" (głosowania za pomocą gałki lub kartki - przyp. L.R.). W posiedzeniu, które zapoczątkowało formalną działalność LTC uczestniczyło 25 osób.
 
W skład wybranego prezydium weszli:
 
1.      Przewodniczący - Adwokat Roman Zaremba
2.      Asesor               - Stanisław Dobrucki
3.      Asesor               - Aleksander Siemiganowski
4.      Sekretarz           - Michał Krokowski
 
W czasie zebrania odczytano zatwierdzoną 11 czerwca 1893 roku ustawę (statut) Lubelskiego Towarzystwa Cyklistów i przystąpiono do zatwierdzenia listy członków. Z 40-tu członków - założycieli skreślono trzech (dwóch wyje­chało z Lublina, jeden zmarł), oraz wybrano 35-ciu nowych. W czasie pier­wszego zebrania LTC liczyło więc 72 osoby.
 
Nowowybrane prezydium przygotowało kolejne zebranie, które odbyło się 3 sierpnia. Rozpatrywano głównie sprawy organizacyjne, dokonano też wyboru zarządu towarzystwa.
W skład Zarządu LTC weszli:
 
1. Prezes - Adwokat przysięgły Roman Zaremba
2. Wiceprezes - Dr Stanisław Dobrucki
3. Zarządzający - Ludomir Kiesewetter
4. Pomocnicy Zarządu - Wierowkin i Ignacy Waśniewski
5. Sekretarz - Adam Pleszczyński
6. Z-ca sekretarza - Michał Krokowski
7. Kasjer - Józef Szymański
8. Lekarz - Dr Jerzy Zubowski
 
Komisja Rewizyjna:
 
1.      Aleksander Siemiganowski
2.      Władysław Orłowski
3.      Władysław Paszkowski
 
 
W czasie tego posiedzenia wybrano pierwszych członków honorowych LTC - Gubernatora Tchorżewskiego i Wicegubernatora, ponadto dokonano wyboru 13 nowych członków.
 
W międzyczasie Lublin odwiedziła grupa cyklistów warszawskich, wśród których były dwie panie. Nadeszły z WTC zaproszenia: do udziału w wyścigu o „Dyplom Mistrza jazdy w Królestwie Polskim na rok 1893" (13 sierpnia) oraz do udziału w wyścigach na torze WTC w Warszawie (30 września). Lubelscy cykliści nie skorzystali z tych zaproszeń. Po prostu byli słabsi od doświadczonych jeźdźców warszawskich. Nie byli jednak bezczynni. 20 sierp­nia urządzili w 30 osób wycieczkę do Kazimierza a 17 września do Krępca, która uświetniona została wyścigami i zakończona zabawą z puszczaniem fajerwerków.
 
Trzecie kolejne zebranie organizacyjne cyklistów LTC odbyło 15 listopada w restauracji Chadorskiej przy ul. Kapucyńskiej.
 
Ustalono następującą wysokość składek członkowskich:
1. Wpisowe - 5 rubli
2. Członkowie rzeczywiści -16 rubli rocznie
3. Członkowie zwyczajni -12 rubli rocznie
4. Członkowie prowincjonalni - 5 rubli rocznie
5. Każdorazowa opłata za wejście do lokalu zaproszonych gości - 30 kopiejek.
 
Opracowano również pierwszy budżet towarzystwa. Przewidziano w nim dochody wynikające ze statutowej działalności towarzystwa.
 
Pierwszy budżet LTC zawierał po stronie dochodów:
 
1.
Wpisowe
500 rubli
2.
Składki członków rzeczywistych
1.600 rubli
3.
Składki członków zwyczajnych
120 rubli
4.
Opłaty za wprowadzenie gości
15 rubli
5.
Dochody z cyklodromu
300 rubli
6.
Bilard
120 rubli
7.
Kary
5 rubli
RAZEM
2.660 rubli
Po stronie wydatków:
1.
Wynajem lokalu
500 rubli
2.
Usługa w lokalu
120 rubli
3.
Wynajem cyklodromu
120 rubli
4.
Usługa cyklodromu
240 rubli
5.
Opał i utrzymanie
250 rubli
6.
Wypożyczanie lokalu
500 rubli
7.
Kupno bilardu
250 rubli
8.
Prenumerata czasopism
100 rubli
9.
Wydatki kancelaryjne
50 rubli
10.
Sprzęt sportowy
250 rubli
11.
Wydatki nieprzewidziane
280 rubli
RAZEM
2.660 rubli
 
W czasie obrad poruszono sprawę klubowych ubiorów. Ustalono, że ubranie ma być koloru szarego, pas granatowy w dwóch odcieniach, pończochy grana­towe i takiż lampas u czapki. Znak metalowy opatrzony będzie napisem i herbem miasta, nadto na kurtkach wyszyty ma być monogram L.T.C. W czasie zebrania wybrano 16-tu nowych członków, powiększając tym samym stan LTC do 101 osób.
 
Zasadniczym dokumentem na którym opierano swoją działalność, była ustawa - statut Lubelskiego Towarzystwa Cyklistów Amatorów zatwierdzony 11 czerwca 1893 roku przez Ministra, Senatora Jenerała Lejtenanta Szebeko. Statut określał cel i działania towarzystwa jako osoby prawnej, jak również obowiązki i uprawnienia członków towarzystwa.
 
Statut mówił m. in. że: celem towarzystwa jest: „stać się punktem zbiorowym amatorów sportu welocypedowego w mieście i jego okolicach zamieszkałych, dla doskonalenia się w jeździe i rozpowszechniania używalności welocypedu, jako praktycznego, higienicznego i przyjemnego środka lokomocji". Dla podjęcia tego celu towarzystwo urządza zebrania, ćwiczenia i konkursy w oddzielnych, do tego celu przeznaczonych lokalach, zamiejskie wycieczki i wyścigi z nagrodami.
 
Towarzystwo mogło urządzać w mieście i jego okolicach publiczne konkur­sy na które dozwolony był wstęp widzom za opłatą. Statut określił także, że Towarzystwo składa się z członków:
a) Założycieli - są to członkowie, którzy uczestniczyli przy układaniu niniejszej ustawy i ci którzy podpisali prośbę o jej zatwierdzenie.
b) Rzeczywistych - rzeczywistymi mianują się osoby przyjęte przez Ogólne Zgromadzenie.
c) Dożywotnich - członkami dożywotnimi Ogólne Zgromadzenie mianuje osoby, które wniosły do kasy Towarzystwa nie mniej niż 150 rubli.
d) Honorowych - członkami honorowymi mianuje się te osoby, wybrane przez Ogólne Zebranie, które oddały Towarzystwu szczególne zasługi, albo też uczyniły na rzecz Towarzystwa znaczne ofiary.
e) Zwyczajnych (uczęszczających) - członkami zwyczajnymi (uczęszczający­mi) mianuje także Ogólne Zebranie osoby, nie jeżdżące na welocypedach.
W dalszej swej części (paragraf 9) statut określał kto nie może być człon­kiem towarzystwa, a mianowicie:
· kobiety i niepełnoletni, za wyjątkiem posiadających klasowe stopnie,
· będący w czynnej służbie wojskowej junkrowie oraz wojskowi niższych stopni,
· cykliści profesjonalni tj. tacy którzy otrzymują wynagrodzenie pieniężne za naukę jazdy na welocypedach albo też pieniężne nagrody na jakichkolwiek wyścigach na welocypedach,
· osoby karane sądownie,
· osoby wykluczone z jakiegokolwiek innego Towarzystwa.
 
W świetle statutu naczelną władzą było Ogólne zebranie i Komitet (Za­rząd). Zarząd wybierany był na okres roku. Wszystkie funkcje w Zarządzie sprawowane były bezpłatnie.
W 1897 wystąpiono do władz o zatwierdzenie zmian w aktualnej ustawie - statucie towarzystwa. Zapoczątkowany został w pracy LTC okres skupiania w swoich szeregach ludzi światłych i inteligentnych, ludzi o szerokich wielokierunkowych zainteresowaniach. Od tej pory stowarzyszenie z zachowaniem obowiązujących przepisów urządzało we własnych lub wynajętych lokalach bezpłatnie lub za specjalną opłatą określoną przez Zarząd - wyścigi, popisy i ćwiczenia gimnastyczne mające na celu rozwój siły fizycznej i zręczności. Wyznaczano konkursy z nagrodami w postaci pamiątkowych żetonów lub przedmiotów wartościowych, organizowano zabawy i gry sportowe, wycieczki turystyczne i towarzyskie, urządzano bale, rauty, koncerty, odczyty, przedstawienia teatralne, organizowano ze­brania i gry towarzyskie w karty, domino, szachy, warcaby, loteryjkę, bilard, kręgle itp. Była też biblioteka, czytelnia i bufet.
 
W związku z rozszerzonym zakresem działalności LTC, znacznym zmia­nom uległ punkt dotyczący finansów, który określił, że fundusze stowarzysze­nia stanowią:
- składki członkowskie,
- wpisowe,
- opłaty od wprowadzonych gości,
- opłaty za gry,
- wpływy od urządzanych przez Towarzystwo zabaw, widowisk itp.
- ofiary,
- kary.
 
Następny raz statut uległ pewnemu uaktualnieniu przez wprowadzenie w jego określeniach odpowiednich zmian - w dniu 20 stycznia 1899 roku. Za­twierdził je za Ministra Pełnomocnik Szefa Żandarmów - Generał Lejtenant Pantelejew. Po zatwierdzeniu, statut został jak poprzednio wydany w formie broszurki, tym razem również w języku polskim.
 
Uprawianie i popularyzacja sportu kołowego nie były jedyną formą dzia­łalności LTC. Po kilku latach istnienia, Lubelskie Towarzystwo Cyklistów na mocy odpowiednich uprawnień, które sukcesywnie uzyskiwało, prowadziło szeroką działalność kulturalno - oświatową i towarzyską. Organizowane przez LTC lub za jego staraniem liczne imprezy, wieczornice i konkursy prowadzone były na wysokim poziomie artystycznym, zyskując olbrzymie powodzenie. Lokal LTC stał się największym ośrodkiem życia towarzyskiego w Lublinie.
 
Doskonałe warunki, dobrze wyposażony lokal, stwarzał członkom Towa­rzystwa oraz ich rodzinom a także zapraszanym gościom i sympatykom - okazja do odpoczynku, rozrywki i zabawy. Dobrze zaopatrzona i funkcjonująca biblioteka i czytelnia, gromadziły, zarówno stałych jak i doraźnych czytelników. W celu pogłębienia wiadomości członków Towarzystwa z zakresu sportu i ogólnej orientacji w tej tematyce, każdy członek prenumerował pismo "Kolarz, Wio­ślarz i Łyżwiarz" (od roku 1899), którego koszt mieścił się w ramach opłacanej składki rocznej.
 
Towarzystwo systematycznie uczestniczyło i aktywnie udzielało się w róż­nych formach rozwiniętej w tym czasie działalności dobroczynnej, przeznacza­jąc pewne kwoty z dochodów, a nawet organizując specjalne imprezy, z których dochód przeznaczony był w całości na cele dobroczynne.
 
Poza podstawową dyscypliną jaką było kolarstwo, uprawiano w LTC rów­nież łyżwiarstwo, gimnastykę, szermierkę a w późniejszym okresie - tenis. Ulubioną grą członków towarzystwa i bywalców były kręgle, w które również współzawodniczono, rozgrywając oficjalne zawody.
Kolarstwo jako koronna dyscyplina uprawiane było w formie wycieczek jazdy na cyklodromie, zawodów szosowych i torowych. "Pierwsze oficjalne zawody torowe z udziałem zawodników z innych miast odbyły się 20 września 1896 roku. Rozegrano ogółem 10 biegów na różnych dystansach. Cykliści lubelscy okazali się zdecydowanie słabsi od swoich zamiejscowych kolegów. Oczywiście najlepsi byli warszawiacy.
 
Kolarze lubelscy z zasady nie brali udziału w wielkich wyścigach organi­zowanych przez inne towarzystwa (byli słabsi, o czym wiedzieli), za to udzie­lali dużej pomocy przy organizowaniu zawodów, ustanawiali - fundowali nagrody, pełnili różne funkcje pomocnicze i aktywnie sędziowali".
 
W dniach 21-23 maja 1899 roku odbył się pierwszy w historii polskiego kolarstwa "Wyścig objazdowy". Wyścig ten miał również na celu wykazanie przydatności kurierów rowerowych do przewożenia depesz. Rozegrany na dystansie 1025 wiorst zgromadził 136 uczestników ze wszystkich towarzystw cyklistów w Królestwie Polskim. Śmiało można go zaliczyć do protoplastów wyścigów wieloetapowych w Polsce. Rozpoczął się o godzinie 4 rano i trwał 54 godziny i 11 minut non-stop. Był próbą jedności, karności i sprawności kolarzy. Wzbudził szerokie zainteresowanie nie tylko w kołach sportowych, ale i u tych wszystkich, którzy chcieli znaleźć odpowiedź na pytanie: jak prędko wiado­mość przesłana na rowerze oblecieć może kraj wokół, co ma doniosłe znaczenie dla utrwalenia komunikacji welocypedowej. Cały dystans wynoszący 1025 wiorst podzielono na okręgi (odcinki), zakładając zakończenie wyścigu na 23 maja o godzinie pierwszej z minutami po południu. Uczestnicy wyścigu jechali tylko po jednej stacji (odcinku), mając do przejechania nie więcej niż 12-30 wiorst każdy. Odcinków było ogółem 51. Wiodły one m.in. przez Sochaczew, Łowicz, Zgierz, Kutno, Kłodawę, Kalisz, Łódź, Piotrków, Kielce, Radom, Górę Puławską w której była przeprawa przez Wisłę, a następnie przez Puławy, Lublin, Radzyń, Siedlce i Mińsk do Warszawy. Sprawdzian mimo deszczu, przeciwnych wiatrów, złego stanu dróg, przejmującego nocnego chłodu -wypadł nadspodziewanie pomyślnie.
 
Podobne biegi o charakterze jazdy rozstawnej, organizowane były coraz, częściej a nosiły nazwę "Rekordy Między klubowe Jazdy Rozstawnej".
 
14 czerwca 1903 roku, w celu wytworzenia międzyklubowej więzi sporto­wo - towarzyskiej, odbyła się wielka impreza - jazda rozstawna gwieździsta do siedzib poszczególnych towarzystw. Wzięło w niej udział 164 kolarzy, w tym z Warszawy 67, z Płocka 8, z Lublina 10, pozostali z Radomia, Kielc, Piotrkowa, Zgierza i Łodzi. Zadanie kolarzy polegało na przejechaniu tras łączących Warszawę z miastami prowincjonalnymi, w których znajdowały się siedziby towarzystw cyklistów. Kolarze przejeżdżali swoje odcinki trasy przekazując kolejno sztafetę wyścigu, którą stanowiła zamknięta koperta zawierająca hasło. Po spotkaniu w połowie drogi wymieniano koperty, po czym powracano do macierzystych klubów.
 
Od roku 1903 rozgrywane były wyścigi o "Mistrzostwo Rekordu Lubelskie­go". Pierwsze tego rodzaj u zawody odbyły się 21 sierpnia 1903 roku na trasie: Lublin - Piaski - Lublin. Do wyścigu stanęło 5 zawodników, którzy musieli poddać się przed zawodami specjalnym badaniom lekarskim. Norma na prze­bycie całej trasy wynosiła 2 godziny 45 minut. Za pierwsze miejsce przyznana została specjalna szarfa. Drugie i trzecie miejsca nagrodzone były medalami srebrnymi - dużym i małym. Zawodnicy, którzy przybyli do mety w oznaczonej normie czasu, otrzymali srebrne żetony.
 
Kolarstwo jako dyscyplina sportowa Towarzystwa Cyklistów, uprawiane na terenie całego kraju (zabory), obok wielu osiągnięć, dobrze zasłużyło się sprawie integracji i jedności Polaków ze wszystkich ziem polskich, sprawie w tamtym okresie tak istotnej, patriotycznej. Świadczą o tym między innymi Zjazdy Zaprzyjaźnionych Towarzystw Kolarskich odbyte w Kaliszu w roku 1904 i Lublinie w 1905 roku.
"Ważnym wydarzeniem w życiu mieszkańców Lublina była zorganizowana w 1908 roku wystawa higieniczna. Wystawa obejmowała również zagadnienia sportu i wychowania fizycznego. Oczywiście nie mogło zabraknąć tam prężnie działającego i wszechstronnie zaangażowanego Lubelskiego Towarzystwa Cyklistów. W ramach tej wystawy LTC zorganizowało międzymiastowe wyścigi kolarskie na torze. Zawody te jeszcze raz potwierdziły wielką przewagę cyklistów warszawskich nad pozostałymi. W roku 1910 oddano do użytku nowy, o charakterze wybitnie sportowym cyklodrom. Obiekt został urządzony przy ulicy Ogrodowej. Tor o jednakowym nachyleniu na całym obwodzie, posiadał kształt okrągły i być może dlatego popularnie zwany był "rondelkiem".
 
Siedziba Towarzystwa mieściła się zazwyczaj przy cyklodromie, jednak stale rozwijająca się działalność Towarzystwa obligowała jego władze do zapewnienia stosownego i odpowiedniego pomieszczenia. Wybrano lokal Spółki Teatralnej mieszczący się przy ulicy Kapucyńskiej, za wynajęcie którego płacono 510 rubli.
 
W latach 1906 -1907 główną i zasadniczą działalnością LTC było organizowanie imprez o charakterze towarzyskim (dochodowym), mniej natomiast zawodów sportowych i wycieczek. Towarzystwo w tym czasie umocniło się , finansowo i organizacyjnie.
 
"Liczba członków w roku 1909 wynosiła 191 osób a uchwalony na rok 1910 budżet zamknął się kwotą 8000 rubli." Wypracowane środki własne umocniły Towarzystwo i pozwoliły na rozwijanie różnorodnej działalności w tym także i sportowej, zaś do grona dotychczasowych działaczy LTC: Ludomira Kiesewettera, adwokata Romana Zaremby, doktora Stanisława Dobruckiego i Stani­sława Waśniewskiego, którzy mieli największe zasługi w utworzeniu i prowa­dzeniu działalności LTC - doszli nowi działacze. Przez wiele lat funkcję prezesa LTC pełnił właściciel ziemski Tomasz Rojewski, który skutecznie kontynuował i rozpoczęte przez poprzedników dzieło. Następnym (1911) wieloletnim preze­sem LTC był mecenas Ignacy Steliński, z którym współpracowali wiceprezes Stanisław Tomaszewski, skarbnik J. Frycz, sekretarz S. Pleszczyński, gospodarz klubu A. Bernatowicz i kapitan Sportowy S. Madler.
 
Z różnym powodzeniem, w zależności od zainteresowania członków i sympatyków LTC, rozwijała się w dalszym ciągu działalność kulturalna, towarzyska i sportowa, w której kolarstwo nie odgrywało wcale dominującej roli. Jednocześnie zaczęły powstawać kluby sportowe, które tworzyły sekcje kolar­skie. Wywiązywała się rywalizacja, ale również i okazja do przejmowania zawodników.
Wojna Światowa przerwała wszelką działalność kulturalną, rozrywkową i sportową w całym kraju, także i LTC zawiesiło działalność. W roku 1918 najbardziej wytrwali działacze utworzyli zarząd w składzie: prezes - J. Steliński, wiceprezes - M. Michaniewski, skarbnik - A. Pleszczyński, sekretarz - vacat, gospodarz klubu - F. Moskalewski, kapitan - S. Madler. Lubelskie Towarzystwo Cyklistów w tamtym okresie mieściło się przy ulicy Kołłątaja 5. W dokumen­tach archiwalnych brak jest zapisów o merytorycznej działalności LTC. Znaj­dują się tam jedynie dokumenty z 1923 roku, świadczące o porządkowaniu po okresie wojny dokumentacji stowarzyszeń i organizacji, w tym również towa­rzystw i klubów sportowych. W wykazie stowarzyszeń istniejących przed 3 stycznia 1919 roku pod pozycją 2 dotyczącą Lubelskiego Towarzystwa Cyklistów zapisano: "LTC w stanie nieczynnym - projektowane jest zebranie, które zadecyduje o likwidacji lub wznowieniu działalności".
 
W kwietniu 1924 roku w aktach Starostwa Powiatowego Lubelskiego złożone zostało zawiadomienie na piśmie (L. dz.5907-1), że korespondencję do Towarzystwa Cyklistów należy kierować do hotelu "Europa" lub do P. Madlera, właściciela sklepu. Jest to jedyny zapis o istnieniu LTC, którego działalność od kilku już lat nie znajdowała potwierdzenia w dokumentach.

W lutym 1947 r. złożono do Miejskiej Rady Narodowej wniosek wraz ze statutem o zarejestrowanie Towarzystwa - treści następującej: "Niżej podpisani członkowie - założyciele Lubelskiego Towarzystwa Kolarskiego w Lublinie ul. Cyrulicza 3 - załączają projektowany statut LTK z prośbą o zatwierdzenie i zarejestrowanie LTK jako jednostki prawnej.

1.
Ignacy Kołodziejczyk
10.11.1903
radca prawny i ekonomiczny
2.
Jan Zawisza
14.04.1903
kupiec
3.
Henryk Waraczewski
18.01.1897
urzędnik państwowy
4.
Józef Kalinowski
19.03.1906
krawiec
5.
Stanisław Kuszewski
4.05.1908
mistrz piekarski
6.
Wincenty Pierzchalski
4.04.1907
mistrz piekarski
7.
Karol Zwoliński
1.08.1908
mistrz elektryk
8.
Mieczysław Łoza
6.01.1916
aktor teatru miejskiego
9.
Michał Milanowski
29.09.1916
urzędnik
10.
Franciszek Sadowski
14.07.1909
kierowca samochodowy
11.
Jan Matyjasek
4.12.1915
kierownik warsztatu
12.
Krzysztof Kocot
3.09.1914
introligator
13.
Zygmunt Łoziński
9.11.1917
rolnik
14.
Kazimierz Łęczyński
27.01.1916
ślusarz
15.
Tadeusz Tuora
15.09.1915
mistrz ślusarski
 
Na zasadzie postanowienia Wojewody Lubelskiego z dnia 17 maja 1947 r. NR SP II P.P.I (401) 47 wciągnięto do rejestru Stowarzyszeń i Związków Urzędu Wojewódzkiego Lubelskiego pod Nr 60 Stowarzyszenie pod nazwą LUBELSKIE TOWARZYSTWO KOLARSKIE z siedzibą w Lublinie, terenem działalności którego jest miasto Lublin i powiat Lublin.
 
Organizatorzy z kie­rownictwa LTK, działając od początku powstania Towarzystwa prężnie i z zapałem, przesłali na druku firmowym ze zna­czkiem LTK do Starostwa Grodzkiego w Lublinie skład swojego Zarządu i adres LTK według następują­cej treści:
 
1. Henryk Waraczewski
2. Tadeusz Tuora
3. Michał Milanowski
4. Krzysztof Kocot
5. Mieczysław Łoza
 
Adres: Lublin, ul. Cyrulicza 3 tel. 31-23 (warsztat T. Tuory). Poprzedni adres ul. Dolna 3 maja tel. 20-76.
 
Lubelskie Towarzystwo Kolarskie zwracało się do innych klubów o współ­pracę ale nie otrzymało odpowiedzi. Uznano, że ich sekcje istnieją tylko na papierze. Startowali tylko członkowie LTK. Pierwszy i ostatni wyścig w 1947 roku na dystansie 50 kilometrów zorganizowała sekcja OM TUR "Błękitni". Zwyciężył M. Łoza bijąc swych rywali z łatwością.
 
Zarząd LTK na swym posiedzeniu w dniu 29 maja 1947 roku akceptował przystąpienie LTK do PZKol. w Warszawie. Ponadto rozpatrzył sprawy organizacyjno-finansowe oraz związane z organizacją imprez w tym sezonie.
 
 
W czasie kolejnego posiedzenia Zarządu LTK odbytego 9 lipca z udziałem:
H. Waraczewskiego, R. Kalinowskiego, B. Konopki, M. Łozy, K. Kocota, M. Milanowskiego, J. Matyjaska, T. Tuory - członków Zarządu i Komisji Rewizyjnej, wydano legitymacje LTK:
Nr l. Henryk Waraczewski
Nr 2. Krzysztof Kocot
Nr 3. Roman Kalinowski
Nr 4. Bolesław Konopka
Nr 5. Mieczysław Łoza
Nr 6. Jan Matyjasek
Nr 7. Michał Milanowski
Nr 8. Tadeusz Tuora
 
W czasie tego posiedzenia postanowiono zorganizować dniu 22 lipca 1947 roku zawody kolarskie, proponując zaprowiantowanie indywidualne, rozdanie nagród w kasynie Domu Żołnierza. Postanowiono również wystawić trzy drużyny LTK na te zawody w składzie:
I  - M.Łoza, K.Kocot, T. Tuora, K.Łęczyński
II - S.Caboń, I.Adler, K.Kowalski, K.Bernasik                      
III - S.Krzyżanowski, T.Zdunek, L.Maiński, Z.Matysiak
Przewidziano 2 ciężarówki, 2 wozy osobowe, 2 motocykle.
Istniejące sekcje kolarskie KS MO "Partyzant" i OM TUR "Błękitni" przejawiały małą aktywność w związku z tym LTK ogłosiło rozpoczęcie przygotowań do wielkiego wyścigu na trasie Chełm - Lublin do współorganizo­wania którego poproszono Redakcję "Sztandaru Ludu", ogłaszając apel o fundowanie nagród.
 
W skład Komitetu Organizacyjnego weszli: Prezes LTK H. Waraczewski, Redaktor T. Malec ("Sztandar Ludu"), kpt Antoni Niemczynowski, Kazi­mierz Santorek - Zw. Zaw. p. por. Zygmunt Jarzębowski. Patronat nad wyścigiem objął Wojewoda Wacław Rózga, który stanął na czele 17-to osobowego go Komitetu Honorowego w którym znalazły się takie ówczesne osobistości jak: Ludwik Czugała - Przewodniczący WRN, Generał Zarako-Zarakowski, płk Michał Jekiel oraz Naczelny Redaktor "Sztandaru Ludu", Karol Jaworski. Wyścig postanowiono odbyć w kategorii indywidualnej i drużynowej. Na trasę Chełm - Krasnystaw - Lublin długości 86 km, wystartowało 13 zawodników. Wśród nich był jeden reprezentant warszawskiej "Elektryczności" Roman Siemiński. Jako ciekawostkę na miarę tamtego czasu podać wypada, że czołówkę wyścigu stanowili: R. Siemiński i Lublinianin M. Łoza, których przewaga w Piaskach wynosiła 7 km. Na 6 km przed metą Siemiński "łapie gumę" - Łoza zwiększa tempo, chwilę oczekuje przed zamkniętym szlabanem na Bronowicach i następnie samotnie, owacyjnie witany wygrywa. Drugie miejsce zajmuje R. Siemiński "Elektryczność" Warszawa, trze­cie Stanisław Krzyźanowski. Następne miejsca zajęli: Leonard Maiński, Kazimierz Łęczyński, Tadeusz Tuora, Krzysztof Kocot, Tadeusz Zdunek, Stanisław Wienszyk, Izaak Adier - wszyscy z LTK. Drużynowo wyścig wygrało LTK I. Komisję sędziowską w tym wyścigu tworzyli Prezes OZB Kazimierz Gostkowski, Wiceprezes LTK Kalinowski, Redaktor "Sztandaru Ludu" Tadeusz Malec oraz Konopka i Matyjasek członkowie Zarządu LTK. Bardzo uroczysty charakter miało wręczenie nagród, które odbyło się w siedzibie redakcji "Sztandar Ludu". Taki początek miała impreza, która z czasem urosła do rangi centralnej i międzynarodowej a jej inicjatorami byli działacze LTK: H. Waraczewski, K. Kocot, T. Tuora, J. Matyjasek i redaktor T. Malec. W roku 1948 lipcowy wyścig wygrał Marian Rzeźnicki - ZZK Warszawa a najlepszy z zawodników lubelskich Stanisław Krzyżanowski LTK zajął 4-te miejsce, T. Tuora 8-me, L. Maiński 10-te, K. Łęczyński 13-te - wszyscy z LTK.
 
Wyścig ten był czołową imprezą umieszczaną zarówno w centralnym jak i okręgowym kalendarzu imprez pod nazwą Wyścig "Szlakiem Wyzwolenia" nieprzerwanie aż do 1971 roku jako impreza centralna w której uczestniczyli również zawodnicy innych krajów.
 
Nie można pominąć faktu, że wysiłek organizacyjny działaczy kolarskich Lublina i Chełma przyniósł uznanie wielu klubów krajowych i zagranicznych, które zawsze chętnie uczestniczyły w tej imprezie a punktacja tego wyścigu przez PZKol stanowiła dodatkową zachętę dla zawodników. Wysiłek organiza­torów wyścigu dawał Lubelszczyźnie okazję do oglądania czołówki kolarskiej kraju. Na przykład w 1961 roku startowali w tym wyścigu uczestnicy TOUR DE L’’AVENIR i Dookoła Francji: S. Gazda, J. Gawliczek, J. Kudra, J. Paradowski i Zapała. Ogółem wystartowało 23 zawodników wśród nich także zawodnicy lubelscy, którzy mieli okazję porównać swe umiejętności w gronie najlepszych.
 
Oto po 14 latach trwania tego wyścigu najwyższe trofeum - Puchar Prze­wodniczącego PWRN posła Pawła Dąbka za zwycięstwo zespołowe zdobył WKS "Lublinianka".
Indywidualnie wyścig wygrał Józef Gawliczek "Legia" Warszawa a Fryderyk Poniewozik był 4, Eugeniusz Pudło - 5 (obaj WKS "Lublinianka"), Janusz Malarczyk - 7, Stanisław Kwiatoń - 8, - Marian Furtak -10, Jerzy Witeska -11, Jan Stec - 13.
 
Po głównym Wyścigu "Szlakiem Wyzwolenia" zazwyczaj startowali za­wodnicy młodszych kategorii (III licencja), w której to grupie lubelscy kolarze wygrywali np. w tym samym 1961 roku zespołowo l miejsce zajął MKS, 2 - "Lublinianka" a indywidualnie: l - Andrzej Kamiński, 2 - Z. Karczmarczyk, 5 - Mirosław Kołodziejczyk, 6 - Z. Macieląg, 7 - Golec, 8 - S. Miżołemski.
 
W latach następnych porównanie sił naszych zawodników z czołówką było w zasadzie pomyślne, szczególnie w grupie zawodników młodszych. Nazwiska (obok wymienionych) jak: E. Głowacki, W. Swół, W. Tyszko, E. Mossor, R. Rusinek, J. Kapyś, J. Ardasiński były zapowiedzią przyszłych osiągnięć lubelskiego kolarstwa.
Polski Związek Kolarski oceniając pozytywnie lubelską imprezę i wierząc w operatywność i wysokie możliwości organizacyjne LOZKol. powierzył Lublinowi organizację szosowych Mistrzostw Polski na rok 1965. Wyścig o tytuł indywidualnego mistrza Polski w ramach Wyścigu "Szlakiem PKWN" na 190 km trasie Lublin - Wysokie - Turobin - Krasnystaw - Rejowiec - Chełm - Biskupice - Piaski - Lublin oraz wyścig drużynowy na 100 km trasie Lublin - Frampol - Lublin zgromadził około 200 zawodników w tym całą czołówkę krajową.
 
W roku 1966 i 1967 po trasie Wyścigu "Szlakiem Wyzwolenia" rozgrywany był centralny wyścig o Puchar Polskiego Komitetu Olimpijskiego z udziałem (w 67 r.) zawodników Tunezji.
 
XXIV (1970 r.) Wyścig "Szlakiem Wyzwolenia" odbył się jako 1-szy etap XXVII Międzynarodowego Wyścigu Dookoła Polski. XXV wyścig (jubileuszowy) odbył się w dniach 22-25 lipca jako impreza ogólnopolska. Wyścig liczył pięć etapów i rozgrywany był w kategorii "orlików" (zawodnicy do 22 lat).
Wyścigi te kolejno od 1967 r. wygrywali Władysław Kozłowski - LZS Pawlikowice, 1968 r. Marian Kegel "Lech" Poznań, 1969 r. Bogdan Langiewicz - "Dolnoślązak" Jelenia Góra, 1970 r. Zenon Czechowski - CRZZ, 1971 r. Tadeusz Smyrak - "Górnik" Słupiec.
 
Do grona zawodników lubelskich wymienionych wcześniej dołączyli: Jan Myszak, Kszysztof Stec, Witold Szpilczyński, Andrzej Kita, Sylwester Woźniacki, Juliusz Firkowski, Piotr Łaski, Jerzy Bordzoł, Janusz Pożak, Jan Raczkowski, którzy godnie reprezentowali lubelskie kolarstwo "wciskając" siew ciasne szeregi czołówki krajowej.
 
Przez kolejnych siedem lat impreza nie była organizowana. Wiele różnych powodów zarówno centralnych jak i lokalnych spowodowało, że ta piękna tradycyjna impreza stale uatrakcyjniana "wyparta" została przez organizowany w tym czasie Wyścig Dookoła Polski.
 
Do imprezy tej powrócono w roku 1979 zaliczając wyścig do jednej z dwóch eliminacji strefowych indywidualnych Mistrzostw Polski, zapewniając znako­mitą obsadę międzynarodową.
 
W roku 1981 wyścig wygrał Janusz Pożak LKS "Spółdzielca", który jako drugi (po Mieczysławie Łozie - zwycięzcy pierwszego wyścigu w 1947 roku) lublinianin zwyciężył w 28 Wyścigu "Szlakiem Wyzwolenia".
 
W roku 1984 działacze kolarscy PZKol, RKS "Orzeł" w Warszawie, OZKol w Lublinie i Radomiu zainicjowali organizację wyścigu na trasie Chełm -Lublin - Kozienice - Warszawa z 2 godzinną przerwą w Lublinie. W 1985 roku kolejny raz zmodyfikowano regulamin wyścigu i od tej pory był to ogólnopolski (międzynarodowy) wyścig na trasie Chełm - Lublin - Kozienice - Warszawa o Puchar Przewodniczącego OPZZ. Zazwyczaj w przeddzień odbywało się kryterium w Chełmie.
 
Pod koniec sierpnia 1947 r. Polski Związek Kolarski, dążąc do umasowienia kolarstwa, wprowadził III kategorię zawodników (poza licencją i kartami wyścigowymi. Zaliczano do niej posiadaczy rowerów wszystkich typów poza wyścigowymi a więc ciężkich - turystycznych. Imprezy dla tych zawodników podjęło się organizować LTK w ramach dotychczasowych wyścigów,na dystansie nie dłuższym niż 25 km.
 
W dniu 27 października 1947 roku LTK odbyło statutowe Walne Zgromadzenie w czasie którego przeanalizowano działalność Towarzystwa a w uznaniu zasług wybra­no prezesem LTK H. Waraczewskiego, wiceprezesem B. Konopkę, sekretarzem T. Tuorę, skarbnikiem I. Adlera, kapitanem sportowym K. Kocota. Na członka zarządu poproszono p. dr Romana Piotrowskiego. W skład Komisji Rewizyjnej wybrani zostali: Jan Matyjasek, Michał Milanowski i Leonard Maiński. Dele­gatem na Zjazd PZKol (przewidziany na 30.11.1947 roku) wybrano prezesa H. Warączewskiego i sekretarza T. Tuorę.
 
Postanowiono nie akceptować wniosku I. Adiera dotyczącego podwyższe­nia składki członkowskiej do 200 zł. miesięcznie. W tej sytuacji wnioskodawca ofiarował 10.000 zł. na rzecz LTK, za co otrzymał gromkie brawa i podzięko­wania zebranych.
 
W pierwszych dniach lutego 1948 r. odbyło się kolej ne walne Zgromadzenie członków LTK. Po wyczerpaniu statutowego porządku obrad dokonano wybo­ru nowego Zarządu w składzie:
Henryk Waraczewski      - prezes
Henryk Lipiński              - wiceprezes
Zygmunt Łoziński            - sekretarz
Stanisław Wójcik            - skarbnik
Kowalczyk                     - gospodarz
Jan Matyjasek                - kapitan sportowy
Komisja Rewizyjna:
Bolesław Konopka         - przewodniczący
Grudzień                         - członek
dr Roman Piotrowski      - członek (lekarz LTK)
 
Wybrano również 2-ch zastępców członków Zarządu: Szurgocińskiego i mgr-a Jerzego Obrąpalskiego. W najbliższym czasie nowe władze LTK miały się podjąć zorganizowania Kolarskiego Okręgu Lubelskiego, a to zgodnie z pismem GUKF, które posiadał Prezes H. Waraczewski. Postanowiono wysłać na dzień 20 lutego 1948 roku do Warszawy na walne Zebrabie PZKol 5-6 osobową ekipę LTK.
 
Odbyte w dniu 10.04.1948 roku posiedzenie Zarządu LTK poświęcone było głównie zagadnieniom organizacyjnym oraz omówiono przygotowania do imprez kolarskich wynikających z kalendarza imprez.
 
"Sztandar Ludu" (17.04.1948) powiadomił: "LTK rozpoczyna sezon mszą świętą w Jastkowie. Czynni członkowie udadzą się rowerami, miłośnicy sportu kolarskiego samochodem. Wyjazd o 800 z lokalu LTK".
 
Lubelskie Towarzystwo Kolarskie 26.04.1948 roku było organizatorem wyścigu o drużynowe mistrzostwo polski, do którego zgłosiło własną dryżynę w składzie: M. Łoza, T. Tuora, K. Kocot, S. Krzyżanowski. Drużyna lubelska zajęła w tych mistrzostwach 3-cie miejsce tracąc do zwycięzców 45 sekund.
 
Prezes H. Waraczewski w dniu 14.11.1948 roku poinformował zarząd, że do­konał wspólnie z członkiem zarządu J. Matyjaskiem i kapitanem sportowym K. Kocotem klasyfikacji zawodników za miniony sezon, która przedstawiała się następująco:
1.      Tadeusz Tuora
2.      Stanisław Krzyżanowski
3.      Mieczysław Łoza
4.      Leonard Maiński
5.      Kazimierz Łęczyński
 
Klasyfikacją nie został objęty Krzysztof Kocot, gdyż był kapitanem spor­towym, ale mimo to startował w drużynowych Mistrzostwach Polski. Zarząd przyjął plan pracy na rok 1949, który przewidywał między innymi powołanie Okręgowe­go Związku Kolarskiego z siedzibą w Lublinie.
 
Obradujące w Warszawie Walne Zgromadzenie PZKol, (20-21.02.48 r.) gościło przedstawicieli następujących Okręgów Kolarskich: Kielc, Warszawy, Krakowa, Poznania, Pomorskiego, Wrocławia, Śląskiego, Szczecina i LTK z Lublina. Najliczniej w Zgromadzeniu był reprezentowany Okręg Warszawski i Lublin. Zgromadzenie ponownie wybrało Prezesem F. Gołębiowskiego i przyjęło kalendarz imprez na rok 1948, który zawierał między innymi Wyścig Pokoju War­szawa - Praga i Praga - Warszawa. Do ogólnopolskich imprez zaliczony został wyścig organizowany przez lubelski dziennik "Sztandar Ludu" i LTK, odby­wający się 22 lipca na "Szlaku PKWN" z Chełma do Lublina. Podkreślono wzorową postawę lubelskich władz kolarskich podczas trwania tej imprezy w 1947 roku oraz powierzono prezesowi H. Waraczewskiemu zorganizowanie Okrę­gu Kolarskiego w Lublinie.
 
Lubelskie Towarzystwo Kolarskie zostało pozytywnie ocenione pod wzglę­dem wzrostu poziomu kolarzy, bowiem czterech: T. Tuora, S. Krzyżanowski, K. Kocot i I. Adler zostało powołanych w marcu 1949 roku na 3 tygodniowy obóz kondycyjny do Spały. Z zawodnikami wyjechał kapitan sportowy LTK J. Matyjasek.
 
Nadszedł dzień 8 kwietnia 1949 roku kiedy to w Wojewódzkim Urzędzie Kultury Fizycznej odbyło się zebranie poświęcone organizacji OKRĘGU KOLARSKIEGO. W skład nowego Zarządu weszli:
Henryk Waraczewski - prezes
Henryk Lipiński - członek,
Jan Matyjasek - członek,
por.Henryk Laurecki - członek,
prof. Władysław Ma­zurek - członek,
Stanisław Wójcik - członek,
mgr Jerzy Obrąpalski - członek,
dr Roman Piotrowski - członek,
Tade­usz Patyński - członek.
 
Komisja Rewizyjna:
naczelnik Józef Maź,
inż. Jerzy Jaworowski,
Tadeusz Kochański (z Krasnegostawu).
 
Jednym z pierwszych publicznych wystąpień zarządu LOZKol. było zapro­szenie wszystkich zawodników i niestowarzyszonych kolarzy do licznego udziału w zwartej grupie Związku w pochodzie 1-wszo majowym. Zgłoszenia przyjmował Sekretariat OZKol ul. Zielona 5.
 
W Związku z nową strukturą w sporcie - Lubelskie Towarzystwo Kolarskie, przystąpiło do Zrzeszenia Sportowego "Ogniwo" Okręgu Lubelskiego i otrzymało nazwę "Ogniwo" LTK.
 
Pismem z dnia 27 lutego 1950 r. Zarząd Miejski Samodzielny Oddział Społeczno - Polityczny skierowanym do Urzędu Wojewódzkiego zakomuniko­wał: "Zarząd Miejski powiadamia, że w/w Towarzystwo włączone zostało w 1949 roku do Zrzeszenia Sportowego "Ogniwo" i jako samodzielne stowarzy­szenie nie istnieje. W związku z powyższym Zarząd Miejski stawia wniosek rozwiązania w/w Towarzystwa". Prezydium WRN pismem z dnia 28 lipca 1950 roku skierowanym do Prezydium MRN w Lublinie wystąpiło o skreślenie z tamtejszej ewidencji stowarzyszeń i związków sportowych stowarzyszenie pod nazwą Lubelskie Towarzystwo Kolarskie wciągnięte do tutejszego rejestru pod pozycją 60 w dniu 17 maja 1947 r. na podstawie pisma okólnego Min. Admin. Publicznej Nr 33 z dnia 11.05.1950 r. L. Dz. II PS-227 gdyż stowarzyszenie to faktycznie działalność swoją rozwija w ramach Zrzeszenia Sportowego "Og­niwo" a to zgodnie z w/w Okólnikiem.
 
Reaktywowane a raczej powstałe od nowa w 1947 r. Lubelskie Towarzy­stwo Kolarskie zajmowało się nie tylko organizacją kolarskiego życia sporto­wego, a więc spełniało funkcję klubu sportowego. Wykonywało również wiele funkcji należących do związku kolarskiego, którego w tym czasie jeszcze na Lubelszczyźnie nie było. Świadczą o tym m.in. często organizowane wyścigi dla niestowarzyszonych i zawodników z innych klubów (również pań), orga­nizowanie zawodów mistrzowskich, wycieczek turystycznych oraz imprez na rozpoczęcie i zakończenie sezonu. Zarząd LTK, który od początku powstania przez kilka lat posiadał wyłączność na zrzeszanie zawodników,ubiegał się w PZKol o przyznanie Lublinowi organizacji centralnej kolarskiej imprezy (Dru­żynowe Mistrzostwa Polski) i otrzymał zlecenie zorganizowania Przełajowych Mistrzostw Polski.
 
Po likwidacji LTK, zadania Towarzystwa w pewnym sensie przejęło "Og­niwo", którego sekretarzem był znany mistrz tenisa stołowego - Tadeusz Patyński.

W kwietniu 1991 roku, ze składu powstałego wcześniej Klubu Sympatyków Kolarstwa, założycielami którego byli dawni zawodnicy, działacze i sympatycy - wyłoniona została grupa założycielska Stowarzyszenia pod nazwą "Lubelskie Towarzystwo Cyklistów".

Podpisy na liście założycieli złożyli:
1.      Zygmunt Łoziński
2.      Krzysztof Kocot
3.      Leszek Drzazga
4.      Jerzy Witeska
5.      Adam Antoszek
6.      Kazimierz Kasprzak
7.      Marian Grudziński
8.      Marek Kocot
9.      Piotr Witeska
10.  Stanisław Szacoń
11.  Jan Gąsecki
12.  Jacek Matys
13.  Andrzej Zaręba
14.  Jarosław Matys
15.  Marian Zaręba
16.  Janusz Pożak
17.  Adam Wojewódka
18.  Krzysztof Grzesiuk
19.  Janusz Gula
20.  Henryk Długosz
21.  Piotr Sagan
22.  Mieczysław Puzowski
23.  Ryszard Kocot
24.  Tadeusz Gański
25.  Wiesław Rusinek
26.  Jerzy Błaziak
 
Sąd Wojewódzki I Wydział Cywilny w Lublinie postanowieniem z dnia 20 czerwca 1991 roku wpisał do rejestru stowarzyszeń Dział "A" pod numerem 193 "Lubelskie Towarzystwo Cyklistów".
Do rejestru wpisano Zarząd LTC w składzie:
Prezes                     – Bogdan Zalewski
Wice-prezes            – Jerzy Witeska
Sekretarz                – Jan Leszek Drzazga
Skarbnik                 – Kazimierz Kasprzak
Kapitan sportowy            – Janusz Pożak
Kapitan turystyki            – Krzysztof Stec.
 
W statucie zawarte jest następuące określenie: "LTC jest kontynuatorem tradycji założonego 11 czerwca 1893 roku Lubelskiego Towarzystwa Cyklistów, a także działającego w latach 1946-1949 Lubelskiego Towarzystwa Kolarskiego, którego współtwórcami, ofiarnymi dziłaczami i czynnymi zawodnikami byli: Krzysztof Kocot i Zygmunt Łoziński, członkowie - założyciele obecnego LTC".
Celem LTC jest w myśl statutu praca społeczna, dobrowolna, samorządna i trwała na rzecz:
1.      Uprawiania i rozwoju turystyki rowerowej dzieci, młodzieży i osób dorosłych, również rodzinnej;
2.      Zbierania i katologowania pamiątek kolarskich, kronikarstwa i reklamy;
3.      Działalności organizacyjnej w zakresie:
a)      wycieczek, rajdów, zabaw i festynów,
b)      cyklosportu i crosów (BMX i MTB),
c)      wyczynu kolarskiego,
d)      pośrednictwa sportowego.
 
4.      Działalności gospodarczej dla uzyskania środków na finansowanie własnych sekcji turystycznych i wyczynowych.
 
Zarząd LTC od początku jego reaktywowania rozpoczął działalność statutową. Poza pracami formalno-organizacyjnymi, w początkach września 1991 roku zorganizował wyścig kolarski w kategorii "Cyklosport", w którym wzięli udział zawodnicy z kilku klubów z sąsiednich województw oraz Białoruskiej Republiki. Łącznie w wyścigu uczestniczyło 59 zawodników. Przystąpiono także do organizacji wycieczek turystycznych. Zobowiązano członków LTC do udziału w imprezach kalendarzowych "Cyklosportu".
       Lubelskie Towarzystwo Cyklistów istnieje i działa, znajduje miejsce i czas na współpracę z innymi klubami, między innymi poprzez współorganizację imprez w kolarstwie wyczynowym, mając chętnych zarówno wśród najmłodszych jak i wśród najstarszych, tych którzy kiedyś rozsławili sport kolarski na szerokiej arenie sportowej.
       LTC z grupą doświadczonych działaczy udowodniło w praktyce rację swojego istnienia i bytu. Wsparło inicjatorów reaktywowania LOZKol. jako osoby prawnej.
       Lubelski Okręgowy Związek Kolarski w dniu 21 października 1991 roku został wpisany do rejestru, w Wydziale Kultury Sportu i Turystyki Urzędu Wojewódzkiego pod pozycją 121 odzyskując osobowość prawną.
       Statut i wniosek o rejestrację poparły poza LTC: LKS "Żeglarz" Puławy, LKS "Tęcza" Kraśnik. ZKS "Elpis" Lublin był przeciwny uzyskaniu osobowości prawnej przez OZKol. i formalnego poparcia nie udzielił.
       Uzyskanie przez OZKol. osobowości prawnej spowodowało, że Wojewódzka Federacja Sportu skreśliła związek z listy członków WFS. LOZKol. z WFS Lublin nie wystąpił a fakt uzyskania osobowości prawnej zdaniem jego Zarządu nie przekreśla możliwości należenia do WSF, ze wszystkimi tego konsekwencjami.
       Aktualnie (IV kwartał 1992 rok) koordynacją OZKOl. objęte są kluby:
1.      ZKS "Elpis" Lublin
2.      Amatorsko-Zawodowy Klub AGRO-FAR w Kraśniku
3.      KS "KAMIC" w Kraśniku
4.      LKS "Żeglarz" Puławy
5.      LKS "AGROS" w Zamościu
6.      Lubelskie Towarzystwo Cyklistów.
 
11 czerwca 1993 roku w 100-ną rocznicę zatwierdzenia statutu LTC odbyło się zebranie sprawozdawczo-wyborcze Lubelskiego Towarzystwa Cyklistów. Po części oficjalnej uczczono pamięć tej rocznicy oraz wybrano nowe władze w składzie:
1.      Kaziemirz Kowalczyk - prezes
2.      Roman Kroczyński - wiceprezes
3.      Jerzy Witeska - wiceprezes
4.      Andrzej Krychowski - członek
5.      Janusz Pożak   - członek
6.      Marian Grudziński - członek
 
Sąd Koleżeński:
1.      Zbigniew Ben
2.      Andrzej Fijałkiewicz
3.      Andrzej Kruk
4.      Krzysztof Stec
5.      Barbara Szewczyk
6.      Bogdan Wdowiak
 
Komisja Rewizyjna:
1.      Leonard Maiński
2.      Piotr Sagan
3.      Stanisław Siwek
 

Już następnego dnia LTC wzięło udział w imprezie - festynie rowerowym i przejeździe przez miasto w kolumnie rowerowej do siedziby Automobilklubu, gdzie odbyła się dalsza część imprezy organizowanej wspólnie z Automobilklubem.

Historia LTC udostępniona dzięki uprzejmości Pana Leszka Ryńskiego autora książki p.t. "100 lat kolarstwa na Lubelszczyźnie"